چهره های ماندگار
    ما بقدر خاطره­ها زنده­ایم...
اخیراٌ شاهد هفتمین دوره برگزاری مراسم چهرهای ماندگار بودیم یک حرکت فرهنگی ارزشمندی که نه من نه شما و نه قطعاٌ هیچ ایرانی دیگری که به آب و خاک این سرزمین عشق می­ورزد به شکوه و عظمت آن شکی نداشت . چند شب پیش­، وقتی پخش برنامه مربوط به چهره­های ماندگار از رسانه ملی یعنی تلویزیون پخش می­شد با دقت نگاه کردم و منتظر بودم که شاید این بار نامی از کسانی که عمری را در خدمت به اندیشمندان و سرافرازان گذرانده­اند، برده شود اما دریغ ! پزشکان متخصص که بدون شک بهترین دوران علم آموزیشان را در کتابخانه­ها سرکرده­اند، اساتیدی که کتاب انیس و مونسشان و کتابخانه خانه دومشان است، هنرمندانی که بدون کتاب و مطالعه حتماٌ دستشان خالی بود. فرهیختگانی که بدون یاری خادمان علم و ادب یعنی کتابداران این قشر نام­آور اما گمنام نمی­دانم از چه جایگاهی برخوردار بودند؛ همه بودند و چه خوب بود بودنشان و چه عزیزند این بزرگواران. نمی­دانم چه کسی و چه مرجعی در انتخاب این چهره­ها نقش دارند، نمی­خواهم هم بدانم ولی خوب می­دانم که جای استاد من، اساتید من و یا همکارانم آنجا چقدر خالی بود. مگر کمند کسانی که عمری را برای تهیه منابع و مراجع و راهنماهای مورد استفاده آنها طی کردند؛ از هوشنگ ابرامی که امروز حتی یک عکس و کمترین اطلاعی از آن نداریم تا اساتید حاضر ایرج افشار، کامران فانی، پوری سلطانی، نوش آفرین انصاری، عباس حری و امثال آنها گرفته تا فتاحی، دیانی، مهراد و و و ... و کتابداران زیادی که در گوشه گوشه کتابخانه­ها عمری از پا نایستاده­اند، به راستی کتابداری چیست و کتابدار کیست، چرا باید اینگونه باشد، چرا باید روز کتابدار اینقدر بی­صدا بگذرد و کتابدار اینقدر غریب بماند، چرا حتی تقویم فراموش کند روز کتابدار را ثبت نماید؟ پس کی؟
حسرت می­خورم اما من که حرفه­ام را مقدس می­دانم، من که به عشق همکاران کتابدارم به حرفه­شان ایمان دارم، من که قدر زحمات اساتیدم را می­دانم و دستشان را می­بوسم به تعداد اساتید، همکاران و دانشجویانی که تازه قدم در این راه گذاشته­اند، می­گویم روزتان مبارک روزتان مبارک روزتان مبارک...