بـــــاد نوروز وزيده است به كوه و صحرا

جامه عيد بپوشند ، چه شاه و چه گدا    

بلبل بــــاغ جنـان را نبـود راه بـدوست      

نازم آن مطرب مجلس كه بود قبله نما

صـوفي و عـــــــارف از اين باديه دور افتادند

جام مي گير زمطرب ، كه روي سوي صفا

همه در عيد به صحرا و گلستان بروند  

من سرمست ز ميخانه كنم رو به خدا

عيد نوروز مبارك به غني و درويش

يــار دلـدار، ز بتخــانه دري را بگشا

گـــر مـرا ره به در پيـــــــر خـــــرابات دهي               

به سر و جان بسويش راه نوردم نه به پا

 سالها در صف ارباب عمائم بودم

تا به دلدار رسيدم نكنم باز خطا

 

از دیوان حضرت امام (ره)