وبلاگ گروهی کتابداران ایران

سالهاست که دغدغه نام کتابداری مشغولیت ذهنی اغلب همکاران و دانشجویان کتابداری شده ، گویی هرچه مشکل و بدبختی توی این رشته هست از این نام لایتچسبک منشعب می شه  "اصلا اگه بتونیم  این اسم بی کلاس رو تغییر بدیم همه گره های کور رشته باز می شه" ... هیچکس از خودش نمی پرسه درد اصلی کجاست !!؟ اقدام دانشجویان عزیز کرمانی جای تامل دارد و به نوبه خودش محترم است ، همه ما کتابداران این تصور که اگه اسم رشته مون (( مهندسی دانش )) بود یا (( مدیریت دانش )) یا (( مدیریت اطلاع رسانی )) و ... را تجربه کردیم. اما من علیرغم حمایت از این تغییر نام مایلم مسائل دیگری را هم مطرح کنم .

اول  اینکه باید نام کتابداری تغییر کنه شکی نداریم ، چون با توجه به تغییر کارکردهای کتابداران در آستانه ورود به دوره جدید نظامهای اطلاع رسانی و فراتر رفتن فعالیت کتابداران از نگهدارنده صرف کتاب به یک مرجع علمی جهت جستجو و بازیابی اطلاعات در شبکه های وسیع اطلاعاتی که محدود به چهارچوبه کتابخانه نمی شود ، و عدم همپوشانی  واژه کتابداری با فعالیت کتابداران ، تاکیدی بر لزوم تغییر این نام می باشد .

دوم اینکه مبنای ارزشگزاری رشته ها نمی تواند نام آنها باشد بلکه میزان تاثیرگزاری و نیز نیاز جامعه تعیین می کند که کدام رشته از اهمیت بیشتری برخوردار است و به نظر نمی رسد نام رشته خیلی در این موضوع دخیل باشد . سوال اینجاست که جامعه ایران تا چه حد به خدمات کتابداری نیاز دارد ؟؟؟ آیا تا کنون بررسی شده چرا در کشورهای توسعه یافته و بطور خاص تولید کننده علم رشته کتابداری از ارزش بالایی برخوردار است و کتابداران فرهیختگانی هستند که در مقایسه با شغلهای دیگر نسبت بالاتری از درآمد را در اختیار دارند !؟؟ آیا پرسیده شده که اهالی علمی اونا خیلی کند ذهن هستند که نمی تونن از خدمات اطلاع رسانی استفاده کنن پس لاجرم نیازمند کتابداراند و به همین دلیل براش ارزش قائلند یا اینکه محققین ما خیلی باهوشند و نیازی به خدمات کتابداری ندارن ، واسه همین براش تره خورد نمی کنن ؟؟؟ کدوم یکی می تونه درست باشه !؟

به نظر من ، اینکه چنین رشته پر محتوایی در ایران ناشناخته است یا بی ارزش  بیشتر مربوط به عدم احساس نیاز واقعی به این رشته است ، چرا ، چون بی رودربایستی بگم  کشور ما تولید کننده علم نیست ، محقق و دانشمند ما و بطور کلی جامعه احساس نیاز به خدمات کتابداری ندارد فلذا آنرا بی ارزش می شمارد. آیا بین سرانه مطالعه کشور و میزان آشنایی جامعه با کتابداری و نیازمندی به آن رابطه معنا داری وجود دارد ؟؟

چگونه است که انسانها در هنگام بیماری و درماندگی از دردی که دچارش شده اند به پزشک نیاز دارند ، پس بعد از بهبودی پزشکی دارای ارزش والایی می شود. آیا بیمار علمی ما می داند چگونه دردش دوا می شود !!؟؟ آیا اصلا ما بیمار علمی داریم ؟؟

سوم اینکه وظیفه ای بس دشوار بر عهده ما کتابداران است تا آستین همت بالا زده و ارزشهای تخصصی خود را به ظهور برسانیم با گذاشتن چند میتینگ و اعلامیه و ... کاری از پیش نخواهیم برد بایستی در هرچه حرفه ای تر شدن بکوشیم و خودمان را از گوشه انبار کتابها بیرون برانیم و ضمن آشنایی با سیستم های جدید اطلاع رسانی و برخورد حرفه ای با رشته مان ، ارزش آنرا به جامعه تحمیل کنیم .   

آبیلی