فوتبالیستهای حرفه ای که در باشگاههای مطرح دنیا بازی می کنند، زمانی در زمینهای خاکی، تیم های کوچک دسته چندم شهری، منطقه ای، محلی، یا باشگاههای دانشجویی بازی می کردند، توانستند از طریق همان تیمهای کوچک خودشان پیشرفت کنند، به مرور جذب باشگاههای بزرگ دنیا شوند و حالا برای خودشان یلی شده اند و اسم و رسمی پیدا کرده اند. به همایشهای کوچک دانشجویی، اگر بها داده شود، می توانند افرادی را تربیت کنند که خود بعدها مدیریت و سازماندهی همایشهای بزرگ ملی و دانشگاهی را به نحو مطلوبی به انجام رسانند. باید اجازه داد دانشجویان کارشناسی، خود همایش برگزار کنند، خودشان همایشهایشان را مدیریت و سازماندهی کنند، خودشان داوری کنند، باید اجازه داد دانشجویان با استفاده از فرصت شرکت در همایشهای دانشجویی تمرین پژوهش، نگارش، سخنوری علمی، مدیریت پانل، و برگزاری همایش را تمرین کنند. منتها، باید همایشهای دانشجویی را سطح بندی کرد. انتظار می رود همایشهایی که توسط دانشجویان مقاطع کارشناسی ارشد و دکتری، برگزار می شود، از سطح علمی بالاتر و قابل قبول تری از همایشهای برگزار شده توسط دانشجویان کارشناسی باشد. به علاوه، همایشهایی که در سطح ملی و کشوری برگزار می شود، بایستی از سطح بسیار بالاتری از همایشهایی باشد که توسط دانشجویان در سطح دانشگاه یا استان برگزار می شود. سطح بندی همایشهای دانشجویی (بنابر گفته آقای عمرانی)، فراگیری و اطلاع یابی از نیازهای روز پژوهش و تحقیق در عرصه کتابداری و اطلاع رسانی، هدف مندی همایشها و در کنار همه اینها، بروزرسانی دانش دانشجویان در کلاسهای درس، می تواند کیفیت همایشهای دانشجویی را بهبود بخشد. این چکیده ای بود از آنچه در نشست امروز ادکا گذشت، اما مسئله اصلی همچنان پابرجاست: چگونه می توان وضعیت همایشها را سروسامان داد؟ چه نهادی متولی نظارت بر همایشهای دانشجویی باشد؟ و مهم تر، بازخوردهای همایشها را چگونه می توان ارزیابی کرد؟؛ به نظر من، ادکا می تواند به عنوان تشکلی فراگیر در بین همه دانشجویان سراسر کشور، به همه این سوالها، پاسخ گوید.