وبلاگ گروهی کتابداران ایران

مي گفتيم و مي شنيديم... تازه دوره كارشناسي اش را تمام كرده بود با تمام اميد و آرزو مي گفت، از خودش و از اميدها و انگيزه هايي كه براي ادامه تحصيل دارد. دلش مي خواست مشغول به كار شود اما عقيده داشت... كارهايي كه وجود دارد و بهش پيشنهاد شده، بسيار پيش پا افتاده است، عقيده داشت اينهمه درس خوانده و مدرك گرفته حالا بيايد دربخش امانت يك كتابخانه عمومي بنشيند!! مي گفت ... آخرش چي؟ دلم مي خواد در يك كتابخانه تحقيقاتي يا دانشگاهي كار كند، آنهم كاري كه به تحصيلاتش بخورد و....

مي گفت و من هم مي شنيدم و لحظه به لحظه بر حيرتم افزوده مي شد. البته كاملا به او حق مي دادم نه به اين دليل كه مدرك كارشناسي دارد و كار خوبي مي خواهد، بلكه حس و حالش را براي حق به جانب صحبت كردن درك مي كردم. چون به ياد خودم افتادم.

روزي روزگاري كه كارشناس كتابداري بودم و به ديار فرنگ رفتم و از قضاي روزگار در يك كتابخانه دانشگاهي نيز مشغول به كار شدم. روز اول كه قرار بود حدو حدود كارهايم مشخص شود با كمي قيافه حق به جانب و كمي هم مطمئن از اينكه مدركي دارم چنين و چنان، سراپا گوش شدم تا متوجه شوم كه مسئول كتابخانه چه كارهايي!! برايم در نظر گرفته است. مي دانيد چه كاري به من واگذار شد؟ بايد روزي ۳ بار (صبح، ظهر و عصر) تراك را بر مي داشتم و در سالن هاي مطالعه گشتي مي زدم و كتاب هاي روي ميزها را جمع مي كردم و پس از مرتب كردن بر اساس شماره رده در قفسه هاي مربوطه مي گذاشتم.همين و بس. البته پس از قرار دادن در قفسه مي بايست مسئولم را صدا مي زدم تا OK آخر را بدهد و گرنه تا زماني كه اشكالاتم را برطرف نمي كردم اجازه مرخصي از محل كار را نداشتم. البته انجام همين كار پيش و پا افتاده( به قول آن دوست) باعث شد كه با نظام رده بندي پزشكي ان ال ام كاملا آشنا شوم، نظامي كه قبلا در مورد آن يك كلمه نشنيده بودم! و همين كار پيش و پا افتاده آغازي بود بر تغيير و تحول در درونم و عشق به رشته و حرفه ام كه اگر زماني حرفي مي زنيم نشنويم كه فلاني فقط حرف مي زند، كار نكرده و خاك نخورده فقط حرف مي زند و بس!!