مواردی که می تواند مصداق پیشرفت در نظر گرفته شود را می توان اینگونه فهرست وار بیان کرد:

- افزایش کمی گروههای کتابداری (تقریبا در همه دانشگاهها و موسسات دولتی، آزاد و پیام نور)

- افزایش کمی دانشجویان (تقریبا در همه مقاطع تحصیلی)

- افزایش کمی فارغ التحصیلان و دانش آموختگان (تقریبا در همه مقاطع)

- افزایش کیفی در نرم افزارها و فناوریهای کاربردی (تقریبا در همه سطوح ذخیره و بازیابی اطلاعات)

- افزایش کمی میزان تولیدات علمی (تقریبا در همه شاخه ها نظیر کتاب، نشریه، مقاله)

- افزایش کمی همایش ها (تقریبا در همه سطوح دانشجویی، تخصصی، ملی)

- افزایش کمی در تعداد کارگاههای تخصصی 

- افزایش نسبی در میزان حضور کتابداران ایرانی در سطوح بین المللی (البته در حد بسیار معدود)

اما آیا این افزایش ها در طول این 40 سال به لحاظ کیفی هم قابل توجه هستند؟؛ آیا به همان اندازه که فارغ التحصیل و دانش آموخته کتابداری پرورش داده می شود، بازار کار آنها نیز رشد داشته است؟، آیا زمینه های حضور حرفه ای کتابداران در جامعه از محدوده چهاردیواری کتابخانه به سایر بخشهای اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، فنی، مهندسی، نظامی، هنری و فرهنگی کشور نیز گسترش یافته است؟؛ آیا همایشهای برگزار شده، منجر به بهبود و توسعه، هم به لحاظ عملی و هم به لحاظ نظری در مباحث و موضوعات مطرح شده، گردیده است؟؛ آیا دیدگاههای دانشجویان و کتابداران از یک سو و دیگر عوام و خواص ممکلت از سوی دیگر درباره کتابداری بهبود یافته است؟؛ آیا تولیدات علمی ایرانیان توانسته است در سطح جهانی بهبود قابل ملاحظه ای یابد؟؛ آیا ارتباطات علمی بین کتابداران، دانشجویان و اساتید با یکدیگر و نیز با انجمنهای علمی و تخصصی بهبود و رشد قابل توجهی داشته است؟؛ آیا ارتباطات علمی بین گروههای مختلف کتابداری با یکدیگر و در جهت نیل به هدفهای مشترک، قابل اعتنا است؟؛ آیا کتابداری ایرانی و همه زیرمجموعه های آن توانسته است حضوری جدی، موثر و مفید در شبکه وب داشته باشد؟؛ آیا کارگاههای برگزار شده توانسته است در عملکرد حرفه ای کتابخانه ها و کتابداران بهبودی حاصل نماید؟؛ ...

برای همه این موارد می توان پستی وبلاگی، مطلب، گزارش، مقاله، یا کتابی نوشت و همایشی خاص برگزار کرد!.