با تشکر از خانم نوذر برای طرح این مساله درماندگی. این درماندگی به قول خانم نوذر یا هراسمی که برایش بگذاریم به عوامل مختلفی مرتبط است. یعنی کاملاً دوطرفه است. بنده فقط از منظر کمیته همایشها به آن نگاه  میکنم و در سایر جنبه ها دخالتی نمی کنم. ببینید کمیته همایشهای انجمن در دور جدید، برای ادامه دادن  و تقویت خط مشی استاد عزیز آقای عمرانی، سعی کرده است برنامه های شش ماهه و یکساله خود را با مشورت گرفتن از اساتید و کتابداران تنظیم کند. در این راه سعی شد جنبه های مختلف حوزه کتابداری و رشته های مرتبط با آن در نظر گرفته شود و تاکید بر زمینه خاصی نبود.ما سه بار فراخوان اعلام همکاری با کمیته همایشها در گروه بحث و وبلاگها ارسال کردیم لیکن جز عده معدودی، پاسخ ما را ندادند. لیکن این کمیته برنامه های خود را تا امروز یک تنه و با همکاری همان تعداد افراد انگشت شمار ادامه داده است. هر بار قرار است همایشی برگزار شود به غیر از اعلام عمومی در گروههای بحث و وبلاگها و خبرگزاریها برای همه گروههای کتابداری ایران نیز فکس دعوتنامه ارسال می شود. پیامک دعوت برای شرکت در انجمن با هزینه زیاد برای اعضاء ارسال می شود. ولی نتیجه؟! شرکت 20 الی 25 نفر که تازه 20 نفر از آنها نیز همیشه پای ثابت همایشهای انجمن بوده و هستند.
این درست است که انجمنی کار کردن به معنای کار اجباری نیست اما مفهوم مشارکت، مفهومی است که برای اغلب کتابداران ما گمنام یا بی معنی است. انجمن در برنامه های خود موفق نخواهد شد مگر آنکه اعضا، اعتراضات و نظرات خود را مستقیما با دفتر انجمن در میان بگذارند.این رسم کار نشد تا جمعی فقط نظاره گر باشند و جمعی فقط دونده برای کار داوطلبانه و وقتی زمین خوردن دونده رخ میدهد با هیاهو به تمسخر او بپردازند که او نمیتواند بدود و حتی از گرفتن دستش برای برخاستن نیز دریغ ورزند! انجمن را اعضایش می سازند. این نکته ای است که تجربه کار در ادکا و انجمن برایمان ثابت شده است. تا مشارکت واقعی و از روی علاقه اعضا نباشد، نه تنها انجمن کتابداری بلکه هیچ انجمنی موفق نمی شود. بارها گفته شده که انجمن درهایش را به روی اعضا نبسته، هرگونه ایده، نظر و راهکار تازه ای مورد استقبال قرار می گیرد. لیکن گویا بخش عظیمی از کتابداران ما راضی هستند به کارهای روزانه و تکراری خود و هرازگاهی غرولند کردن زیر لب یا بلند که ((انجمن هم هیچ کاری نمیکند! انجمن هم در اختیار گروه خاص است!)) این رسم کار نشد که انجمن را تنها بگذاریم و توقع داشته باشیم یک تنه از پس همه مشکلات ریز و درشت کتابداران، اعم از افزایش حقوق و استخدام و غیره بر آید! مشارکت و خرد جمعی را باید بیشتر تمرین کنیم. کمیته همایشها بدون ضعف نیست و سرشار از مشکلات و چالشهاست. لیکن مشارکت اجتماعی هم نزد جمعی از کتابداران ما محلی از اعراب ندارد. این واقعیت را باید بپذیریم که قانون هشتاد-بیست در مورد فعالیتهای انجمنی در کتابداری ما نمود عینی دارد. تنها بیست درصد کتابداران در کارهای داوطلبانه و انجمنی مشارکت می کنند. بقیه نیز یا انجمن نمیخواهند یا کار انجمنی نمیدانند!