وبلاگ گروهی کتابداران ایران

هفت. هفت، عدد معناداری برای ما ایرانیان است. از هفت سین بگیرید تا...هفت سالگی تاسیس خانه کتابدار. اساساً انگار، در سال 1390 به خصوص در ماه اسفند، چهارشنبه ها شیرین و دوست داشتنی شده اند. از چهارشنبه گرامیداشت خانم میرهادی، چهارشنبه سالگرد تاسیس شورای کتاب کودک و چهارشنبه دیروز که مراسم هفت سالگی خانه کتابدار کودک بود.

بخش عمده ای از مراسم، در پارکینگ خانه، برگزار شد. صحبتهای مثل همیشه شیرین و سرشار از انرژی مثبت استاد انصاری درباره خانه کتابدار و چهره های شاد کودکان و نوجوانانی که عمر و وقت خود را صرف فعالیتهای داوطلبانه مفید در خانه کتابدار میکنند.

همه بچه ها همدیگر را میشناختند و گویی در این خانه بزرگ شده بودند. با عشق و شادی، خانواده هایشان را کنارشان میدیدند و آنها هم از بودن در یک خانه امن و فرهنگی، مثل خانه کتابدار، احساس خشنودی و رضایت میکردند. دیروز همه برای یکدیگر و همه مردم، آرزوی سلامتی و شادی و برکت کردند. دیروز میتوانستید تکثیر شده های خانم انصاری و همکاران زحمت کش ایشان را ببینید که چطور با شور و شعف، عشق خود را به کتابدار و کتابخانه و خانه کتابدار نشان میدادند.

با وجودی که همه در پارکینگ سرپا بودند یا عده ای هم روی زمین نشسته بودند، و حتی بلندگوی بزرگ و سنگین روی شانه یکی از نوجوانها بود، ولی در صورت هیچکس نمیتوانستید اخم و ناراحتی ببینید. دیروز میتوانستید کتابداران و فرهنگسازان آینده را ببینید. کسی به دنبال تغییر اسم نبود، کسی افسرده نبود، از همه مهمتر، بحران مخاطب(!) هم نبود!عشق به کتابخانه و کتابدار و انگیزه درونی، همه را به آنجا کشانده بود.

خانه کتابدار، هفت سالگی ات خجسته و چه فرصتی از این بهتر که بتوانی یک عکس یادگاری با کسی بگیری که دوست داشتی شاگردش باشی ولی نشد و از هر فرصتی و هر جایی که هست و صحبت میکند استفاده میکنی تا از او یادبگیری. یاد بگیری تا برای همیشه یک کتابدار، کتابدار خوب و متعهد بمانی.