دیروز اتحادیه انجمن های دانشجویی کتابداری و اطلاع رسانی جلسه ای به صورت  تریبون آزاد در نقد انجمن کتابداری و اطلاع رسانی برگزار کرد که با استقبال خیلی خوبی روبه رو شد و سالن اتاق شورای دانشکده روانشناسی دانشگاه تهران به سرعت پر شد و حتی عده ای پشت در ماندند.
 در این جلسه پوری سلطانی، نوش آفرین انصاری، خانم رهادوست و دکتر حری به علاوه چند نفر از اعضای هیات مدیره انجمن (فریبرز خسروی، ابراهیم عمرانی، محسن حاجی زین العابدینی) حضور داشتند.
واقعا جلسه بسیار خوبی بود. گفته های دقیق دکتر حری در اهمیت انجمن به عنوان رکن رشته، سخنان پخته پوری سلطانی در جمع نوه و نتیجه های خود، سخنان عاشقانه و پرشور نوش آفرین انصاری، و نقدهای دلسوزانه بهار رهادوست... به علاوه شور و تلاش بچه های ادکا و دانشجویانی که از اهواز برای شرکت در این مراسم آمده بودند، همه و همه فضای جلسه را برایم به یادماندنی کرد.
ضمن آنکه دیروز کمی هم دلم گرفت وقتی وارد دانشکده ای شدم تمام در و دیوارش برایم خاطره چهارسال زندگی دانشجویی ام است. (من اسمش را می گذارم نوستالژی فارغ التحصیلی)
ببینید اساتید ما (مثل خانم انصاری) که یک عمر در این دانشکده مایه گذاشته اند چه حسی پیدا می کنند. خانم انصاری گفت که وقتی وارد دانشکده شدم هیچ کس مرا نشناخت و برایم جالب بود جایی که سی سال در آن استادی محبوب بودم و از دم در تا داخل کلاس همه مرا می شناختند امروز این چنین تغییر کرده. هرچند ایشان از این بابت گلایه مند نبودند و این را نشانه تحول نسل ها می دانستند.(من البته این را به گسست نسل ها و بی حافظه گی تاریخی مان تعبیر می کنم.)

گزارش این جلسه را دروبلاگ گروهی کتابداران دانشگاه علوم پزشکی تهران ویا در وبلاگ دانشجویان کتابداری دانشگاه علوم پزشکی تهران بخوانید. (خانم کرمی پیشنهاد می کنم دو موضوع انجمن های حرفه ای کتابداری و انجمن های دانشجویی کتابداری را بیفزایید.)